Onverwachte scenario's navigeren: defecte insulinepompbatterij in het vliegtuig

Ik beschouw mezelf als een praktisch en goed voorbereid persoon. Ik heb ook het gevoel dat diabetes type 1 me zo heeft gemaakt. Insuline of een andere vereiste gadget vergeten om mijn bloedsuikerspiegel te beheren is uit den boze (zoals je misschien wel begrijpt). Een dag zonder insuline is ondenkbaar, dus elk hulpmiddel dat ik dagelijks bij me heb, heeft een back-up nodig als ik op vakantie ga.

Natuurlijk heb ik hier en daar wat ongelukjes gehad, maar ik ben snel van begrip en leer van elke slechte beslissing of gebrek aan anticipatie als het gaat om diabetesmanagement. Natuurlijk reken ik me soms nog steeds mis. Op sommige van mijn vorige reizen naar Amerika had ik bijvoorbeeld bijna geen insuline meer. Ik geef het Standard American Diet de schuld, omdat het ontzettend veel koolhydraten/suikers in hun eten heeft (en ik me daaraan overgeef, zonder de etiketten goed te controleren). Maar deze blogpost gaat over mijn meest recente misrekening, die een paar dagen geleden plaatsvond op de terugweg uit Amerika.

In het vliegtuig van Amerika naar Dublin, waar ik een tussenstop had op de terugweg naar België, kreeg ik een melding van mijn insulinepomp die op AA-batterijen werkt.

Uit ervaring weet ik dat Medtronic-pompen er geen doekjes om winden en als de batterij bijna leeg is, bedoelen ze dat ook echt. Het uitstellen/vergeten van deze melding leidt tot een onaangenaam hard rinkelend geluid dat in feite betekent dat de pomp schreeuwt: "IDIOOT, VERVANG MIJN BATTERIJ ZO SNEL MOGELIJK!". Vandaar dat ik meteen in mijn toilettas vol diabetesspullen dook en me zorgen begon te maken: "Heb ik mijn AA-batterij al gebruikt tijdens deze reis, of niet?" Gelukkig had ik dat niet gedaan (dacht ik, tot op de dag van vandaag weet ik het nog steeds niet zeker), en de batterij zat waar ik hem had achtergelaten. Ik schroefde het batterijdopje los en plaatste de nieuwe. Haha, goed voorbereid, alweer! Of toch niet?

Wat? Heb ik deze batterij eerder gebruikt? De volgende 10 minuten raakte ik steeds meer in paniek en plaatste ik afwisselend de oude en de nieuwe batterij in mijn insulinepomp. Ik kon toch zeker nog wel het kleine beetje batterijduur gebruiken dat de oorspronkelijke batterij nog had? De melding bleef aandringen dat ik nog een (derde) AA-batterij nodig had, die ik niet bij de hand had. Ondertussen, zittend op het toilet in het vliegtuig, lachte ik om mezelf en probeerde ik deze situatie niet al te serieus te nemen (wat moeilijk was, omdat ik de rest van de 7 uur durende vlucht, met gegarandeerde hyperglykemie, had moeten uitzitten) en overwoog ik mijn opties.

Ik heb op de harde manier geleerd dat je in dit soort situaties hulp nodig hebt. Ik wist dat ik maar een paar dingen zelf kon doen, dus sprak ik een van de stewardessen aan. "Heb je geen reservebatterij meegenomen?", reageerde ze. Ik hield beide batterijen omhoog: "Jawel, maar hij werkt niet." Nadat de stewardess had toegegeven dat ze geen reservebatterijen bij zich op het vliegtuig had, stelde ik voor om rond te vragen of er passagiers waren die reservebatterijen bij zich hadden. Ze was duidelijk bezorgd en ik probeerde haar zorgen over mijn diabetes te sussen. Ik verduidelijkte dat ik nog steeds binnen bereik was en dat mijn bloedsuiker goed op peil was (waarop ze me sceptisch aankeek, nog steeds bezorgd over de situatie). Daarom vroeg ze de piloten of ze iets bij de hand hadden en zei dat ze me op de hoogte zou houden.

Toen ik ondertussen weer op mijn stoel in het vliegtuig zat, vond ik de gebeurtenis wel grappig en voelde ik me opgelucht over hoe bereidwillig en behulpzaam (bijna moederlijk) de stewardess was. Ik keek weer in mijn diabetes-gereedschapstas voor een nieuwe controle. Een van de andere dingen die ik bij me had was een reserve insulinepomp, die ik ter voorbereiding op deze reis had aangevraagd bij het Medtronic zorgplatform (Lees mijn vorige blogbericht hierover). Ik had deze met tegenzin meegenomen, omdat het meer gewicht en bulk in mijn rugzak betekende. Toen ik de doos controleerde, concludeerde ik dat het belachelijk zou zijn als deze reservepomp, nog steeds in de kartonnen doos, geen reservebatterij zou bevatten. Toen ik de pomp en de kleine handleiding eronder optilde, vond ik nog een gloednieuwe AA-batterij. Ik deed hem er snel in en zag dat mijn pomp weer zoals normaal begon te werken. Verder gaf deze aan dat mijn bloedsuiker nog steeds binnen bereik was (met een waarde van 140). Woohoo! Ik vroeg de stewardess om langs te komen om haar op de hoogte te brengen van de positieve update. Ze stond echter nog steeds op rood alarm. Even later kwam ze langs en overhandigde me nog twee AA reservebatterijen die ze van de piloot had gekregen. "Nog een paar reservebatterijen van de piloot, je weet maar nooit."

Hier zijn een paar lessen die ik uit deze ervaring trek, over hoe om te gaan met onverwachte stressvolle situaties met diabetes type 1:

• Wees voorbereid en pak meer in dan je denkt dat je nodig hebt (ahem, ook meer batterijen), het is beter om deze situaties in de eerste plaats te voorkomen dan om ermee om te moeten gaan;

• Neem jezelf niet te serieus, tenzij je geconfronteerd wordt met levensbedreigende situaties (zoals hypoglycemie of langdurige hyperglycemie), wat hier duidelijk niet het geval was (dit hele scenario vond plaats in de loop van 15 minuten, waarbinnen ik consistent binnen bereik was);

• Vraag bij twijfel/gevaar om hulp. Je doet er jezelf een plezier mee en het risico dat je je in verlegenheid brengt is groter dan de kans dat je door een aardig iemand wordt geholpen;

• Stop of pauzeer om na te denken. Soms heb je gewoon wat meer tijd nodig om uit te zoeken wat je opties zijn. Laat je hersenen in die tijd creatief worden om mogelijke oplossingen uit te zoeken.

• Blijf gemotiveerd, ook al kunnen dit soort scenario's je ervan weerhouden om te reizen (vooral in je eentje).

Ik hoop dat je iets hebt geleerd van mijn ervaring, of dat je je in sommige aspecten ervan kon vinden!